موضوع:

معرفی برند هاو طراحان لباس معروف دنیا

Roberto Cavalli
روبرتو کاوالی متولد ۱۵ نوامبر ۱۹۴۰ در فلورانس ایتالیاست.او در یک خوانواده ی هنرمند و اصیل فلورانسی پرورش یافت و در انستیتوی هنری فلورانس تحصیل و تخصص خود را در زمینه ی رنگ آمیزی و نقاشی روی پارچه تکمیل کرد.
روبرتو کاوالی عاشق نوآوری و تجارب نوین است.در دهه ی هفتاد انقلابی را در صنعت رنگ آمیزی و نقاشی روی چرم ایجاد کرد و برای بنمایش گذاشتن هنر نوینش راهی پاریس و مشغول به همکاری با بزرگانی چون Hermès و Pierre Cardin شد.
در همان سال و برای اولین بار کلکسیون لباسهایش را بنام خودش در پاریس،رم و میلان روی صحنه میبرد.
جینهایی با استامپهای عجیب،لباسهای چرمی نقاشی شده و پارچه هایی با طرح پوست حیوانات،همه از نوآوریهای او میباشند.
روبرتو در سال ۱۹۸۰ با Eva Duringer ازدواج کرد و تا به امروز نه تنها بعنوان همسر بلکه بعنوان همکار و بازوی راست وی در کنارش ظاهر میشود
روبرتو کاوالی همیشه در حال سفر است و در سفرهایش دوربین عکاسی را یک لحظه از خود دور نمیکند.
تمدنهای مختلف دنیا و مناظری که در طول سفرهایش میبیند الهام بخش وی در خلق کارهایش میباشند.
در ۱۹۹۸ لاین جوان پسند و ارزانتر Just Cavalli را ابداع و پس از آن لاینهای Angels & Devils مخصوص بچه ها و سپس Class Cavalli را ایجاد میکند.
طرحهای گلدار و طرحهایی از پوست حیوانات از معروفترین طرحهای کاوالی میباشند.
و هنرمندانی نظیر:مدونا،درو باریمور،شارون استون،جنیفر لوپز،گوینت پالترو،بیونسه نولز،چارلیز ترون،ویکتوریا بکهام،مایکل جکسون و... از علاقمندان کارهایش بوده و همیشه در مهمانی ها و بر روی فرش قرمز لباسهای او را انتخاب میکنند

Pierre Cardin طراح آوانگارد

(پیر کاردن)طراحی فرانسوی با اصلیت ایتالیایی است.این طراح مشهور که سالها برای کریستین دیور کار میکرده،بنیانگذار سبک پیشرو در مد میباشد و عمده ی طرحهای معروف او طرحهایی هندسی و گاهی فضایی(منظور پوشش ساکنین کرات دیگر میباشد)هستند.

ظاهرأ این آقای کاردن ربطی به لباسهایی که در ایران به اسم این مارک فروخته میشه نداره.
چون من پیراهن مردانه به اسم این مارک دیدم به قیمت ۵۰۰۰ تومان.
شاید مطمئن ترین چیزی که از این مارک در ایران پیدا میشه عطرهاش باشه.

البته این رو هم بگم که پیر کاردن در کل مارک لوکس و گرونقیمتی نیست و تو اروپا و آمریکا جز مارکهای بسیار اقتصادی و ارزون به حساب میاد.

[size=large]Giorgio Armani[/size]
[size=large]متولد ۱۱ جولای ۱۹۳۴،پیاچنتزا،ایتالیا است.او یکی از معروفترین و

موفقترین طراحان و سرمایه گذاران حال حاضر دنیاست.ثروت وی طبق آمار مجله ی فوربس [/size]

[size=large]بالغ بر ۴.۵ میلیارد دلار است و وی پس از رالف لورن،ثروتمندترین طراح لباس دنیاست.[/size]

[size=large]او کارش را در فروشگاه La Rinascente میلان به عنوان طراح ویترین آغاز کرد و [/size]

[size=large]سالها به این کار ادامه داد تا اینکه توسط نینو چروتی طراح معروف آن زمان دعوت به همکاری [/size]

[size=large]شد.[/size]

[size=large]بعد از گذشت ۱۰ سال از همکاری او با چروتی و ارائه ی طرحهای مختلف برای این کمپانی،به فکر افتاد که لباسهایی با استیل و تحت نام خودش ارائه دهد.و در سال ۱۹۷۵ این ایده را عملی نمود و بدین شکل پایه های امپراطوری Armani بنا نهاده شد.[/size]
[size=large]استیل وی کاملا منحصر بفرد و تا حد زیادی مردانه است،بطوری که در کلکسیون لباسهای زنانه ی وی نیز کت و شلوار عناصری تفکیک ناپذیر هستند.[/size]
[size=large]Armani در کارهایش بیشتر از رنگهای سرد استفاده میکند،و به جرات میتوان گفت که رنگ خاکستری را در مد مدرن او جاودانه ساخته است.[/size]
[size=large]در ۱۹۸۰ با طراحی لباسهای فیلم ژیگولوی آمریکایی توانست استیلش را به جهانیان و در سطح وسیعی بشناساند.[/size]
[size=large]او همواره در کارهایش نگاهی عمیق به استیل شرقی دارد و از تلفیق آن با سبک مدرن،شاهکارهایی خلق میکند که شوهای لباس او را تبدیل به نمایش هایی باشکوه و مسحور کننده مینماید.[/size]
[size=large]بدون اغراق میتوان گفت که او پرطرفدارترین و مردمی ترین استیلیست دنیاست ،چراکه لباسهای او فقط به طبقه ی خاصی تعلق ندارند و طرفداران او،در هر سن و موقعیت اجتماعی همه ی محصولات او را اعم از کیف و کفش،جین و تی شرت،کت وشلوار،عطر،موبایل و ...استفاده میکنند.Armani[/size]
[size=large]از لحاظ لاین های مختلف محصولاتش،نیز یکی از استثناها در زمینه ی کار خود میباشد.لاینهایی از قبیل: [/size]


[align=RIGHT][size=large]Giorgio Armani ،Armani Privé ،Emporio Armani ،Armani Jeans ،Armani Junior [/size]
[size=large]A|X (Armani Exchange) ،Armani Collezioni ،Armani/Casa ،Armani Occhiali [/size]
[size=large]GA BEAUTY[/size][/align]

اگر اهل مد و لباس هم نباشید، اسم یک ایرانی را که به عنوان مارک لباس روی جلد مجلات مد آمریکایی ببنید حتما کنجکاو می‌شوید.
پگاه انواریان در آمریکا و اروپا فقط اسم یک طراح معمولی لباس نیست. این اسم چهار سالی هست که کنار مارک‌هایی مثل اسپریت، فندی یا ورساچه جا خوش کرده، و همراه بقیه‌ی مارک‌های پرسابقه، در نمایشگاه فصلی مد اروپا و آمریکا حضور دارد.
پگاه انواریان پنج‌ساله بود که با پدر و مادرش از ایران به آمریکا مهاجرت کرد. حالا پگاه ۳۲دارد و کار طراحی مد را بعد از تجربه‌ی‌ طراحی لباس در موزیک‌- ویدیوهای هالیوودی شروع کرده.
خودش می‌گوید به‌صورت خیلی اتفاقی، زمان دوختن و هماهنگی لباس یکی از بازیگران یک موزیک‌ـ ويدیو، پارچه‌ی‌ کشمیر را امتحان کرده و سبکی و انعطاف این پارچه به او کمک کرده مدل خاصی را کشف کند؛ آن‌قدر خاص که جنیفر لوپز، خواننده و بازیگر معروف آمریکایی، درجا درخواست کرد پگاه آن لباس را اختصاصی برایش بدوزد.
بعد از این ماجرا، زندگی پگاه به‌عنوان طراح مد شکل گرفت و در عرض چهار سال اسم او، یعنی«پگاه انواریان»، تبدیل به یک مارک معروف در ایالت‌های مختلف آمریکا شد. این روزها لباس‌های او بر تن چارلیز ترون، هاله بری، مدونا،‌ شکیرا و خیلی از بازیگران زیبای هالیوودی به چشم می‌خورد و خودش تبدیل به چهره‌‌ی مطرحی در شبکه‌های مد تلویزیونی شده است.
در گفت‌وگو با پگاه انواریان، که به فارسی چندان مسلط نبود، سعی کردم سراغ موارد مبهمی بروم که خیلی از جوانان دوست دارند در موردشان بیشتر بدانند؛ چیزهایی در مورد زندگی مانکن‌ها، روش‌های طراحی لباس و روش طراحی لباس برای ستاره‌های سینما در مراسم اسکار.
پگاه، به خاطر سابقه‌ی‌ کار در ساخت موزیک‌ـ ويدیو برای خواننده‌های آمریکایی، رابطه‌ی‌ نزدیکی با بازیگران و خواننده‌های سرشناس هالیوودی داشته و یکی از دلایلی که به مطرح شدن سریع او کمک کرد، همین بوده است.
متن مصاحبه:

برای طراح مد شدن چه مراحلی باید طی شود؟ آیا کافی‌ست فقط طراحی بدانیم یا خیاطی بلد باشیم؟

اگر خیاطی را خوب بلدیم، شاید بتوانیم در این رشته موفق باشیم. فقط فکر می‌کنم باید بیشتر استعدادش را داشته باشی. باید لباسی را طراحی کنی که مثل همه نباشد و بسیار متفاوت باشد.

این تفاوتی که می‌گویی چی هست؟ مثلا‌ تو در طراحی لباس‌هایت چه روش متفاوتی با بقیه داری؟
روش من این است که پارچه را روی تن درست می‌کنم و برش می‌زنم. آن‌قدر با پارچه بازی می‌کنم تا ببینم چطور به هیکل فرد می‌آید. همه‌ی بخش‌ها را با دست می‌دوزم و بعد می‌دهم به خیاط اصلی. او بر اساس کار من مدل واقعی را در می‌آورد.
من خیاط نیستم و نمی‌توانم از دید یک خیاط بگویم؛ ولی مدل‌هایی که تو طراحی می‌کنی ساده‌اند. طرح‌هایت عجیب‌وغریب نیستند و لزومی ندارد که حتما جنیفر لوپز باشی و آن را بپوشی. لزومی هم ندارد برای یک جشن یا مراسم خیلی خاص این لباس ها را بپوشی.
سادگی؛ شاید در نگاه اول به نظر برسد، اما اگر خوب نگاه کنی جزییات خاص لباس و پارچه را می‌بینی.

مثلا چه جزییاتی در کارت هست که آن را خاص می‌کند؟
دوختش. دوخت این لیاس‌ها و انتخاب هر پارچه نکاتی دارد که کار را منحصر به فرد می‌کند. ما روی لباس‌ها کاری می‌کنیم که اصلا شبیه بقیه نباشد.
طرح های سنتی را دوست ندارم. به نظرم خسته‌کننده هستند و هیجانی در آنها نیست. اما طراحی لباس‌هایم را با این ويژگی انجام می‌دهم که وقتی به لباس نگاه می‌کنی، بفهمی پگاه انواریان آنها را درست کرده، نه مثلا گوچی یا پرادا.

هیچ‌وقت با گوچی و پرادا صحبت کردی؟
نه. هیچ‌وقت صحبت نداشتم. فقط برای چندین ماه در میلان زندگی کردم و تجربه‌ی کار اروپایی را از نزدیک دیدم. توانستم بفهمم چطور می‌دوزند و طراحی می‌کنند.
در طرح‌هایت از سمبل‌های ایرانی استفاده نمی‌کنی؟
زمانی که پنج ساله بودم از ایران بیرون آمدم. چیز زیادی از آن زمان یادم نیست. و از آنجایی که زندگی درآمریکا بدون دوست ایرانی مجبورت می‌کند از این فرهنگ چیز زیادی ندانی، در این مدت نتوانستم با اِلِمان و سمبل‌های ایرانی از نزدیک آشنا شوم. در واقع با فرهنگ ایرانی آن‌قدرها آشنا نیستم.
در این مدت هم ایران نرفتی؟
نه. اصلا نرفتم. یک روز بالاخره می‌روم. فقط یک روزی.
چرا طراحان لباس بیشتر از رنگ‌های مشکی و خاکستری استفاده می‌کنند؟
به خاطر این‌که رنگ سیاه و خاکستری و همین‌طور سفید دوخت لباس را بسیار شیک نشان می‌دهند. اصولا همه‌ی پارچه‌ها در رنگ مشکی قشنگ‌تر می‌شوند. من هم زیاد مشکی می‌پوشم. شاید به خاطر همین است که همیشه از این رنگ استفاده می‌کنم.
آخرین مدل شلوار و بلوزی که طراحی کردی چه رنگی‌ست؟
همه‌اش مشکی‌ست.
معمولا بر اساس چه قیمتی لباس‌هایت در فروشگاه عرضه می‌شود؟
توی فروشگاه‌ها مثلا شلوار می‌شود ۵۰۰ دلار و بلوز باشد بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ و اگر پیراهن معمولی باشد ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ دلار. لباس شب خاص هم بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار.
کسی می‌خرد با این قیمت؟ مثلا یک شلوار ۵۰۰ دلاری؟
بله. خیلی‌ها می‌خرند. کسانی که دوست دارند لباس‌شان خیلی خاص باشد. خیلی‌ها برایشان قیمت فرقی ندارد چه پانصد دلار باشد یا پنج هزار دلار. اگر چیزی ببینند که خیلی دوستش دارند حتما می‌خرند. تا حالا مشکل پول نداشتم با مشتری‌هایم.
یعنی مثلا اگر دلت خواست می‌توانی روی شلوار ۵۰۰ دلاری قیمت ۲۰۰۰ دلاری بگذاری، اما بازهم این نوع مشتری‌ها می‌خرند؟
می‌خرند. اما من لباس‌ها را می‌گذارم برای فروش، نه این‌که همین‌طور یک قیمت وحشتناک برایش تعیین شود.
چه کسی قیمت‌ها را تعیین می‌کند؟
قیمت‌ها را خودمان می‌گذاریم. فقط به نحوی قیمت‌گذاری می‌کنیم که بفروشیم نه این‌که الکی بگوییم ۲۰۰۰ دلار و مدت‌ها منتظر بمانیم تا یکی بیاید بخرد. من به هر فروشگاهی لباس نمی‌فروشم. باید ببینم کدام فروشگاه هست، کدام طراح ها در آن جنس دارند. حتا دکوراسیون و فروشنده‌ها را هم بررسی می‌کنیم. برای همین، قیمت همین‌جوری هم برای لباس تعیین نمی‌کنیم.
هیچ‌وقت هنرپیشه‌ها یا خواننده‌های معروف از تو خرید کرده‌اند؟ یا مثلا مدل لباس خاصی برای آنها طراحی کرده‌ای؟
همیشه.
مثلا چه کسانی؟
جنیفر لوپز، کامرون دیاز، اسکارلت جو هانسن، مدونا و... راستش یادم نیست دقیقا. به‌خاطر این‌که خیلی‌ها می‌آیند و بیشترشان هنرپیشه یا خواننده‌ی زن هستند. هنوز لباس‌های مردانه طراحی نکرده‌ام.
برای مراسم اسکار و کن تا حالا طراحی کردی؟
اسکار هنوز نه، اما دو سال پیش در گلدن گلوب برای تری پلو لباس طراحی کردم.
برای مراسم اسکار چطور هنرپیشه‌ها لباس‌های‌شان را انتخاب می کنند؟ و طراحان چطور این کار را انجام می‌دهند؟
بستگی دارد‌ کدام طراح انتخاب شود. مثلا دو هفته قبل از مراسم، جورجیو آرمانی یک برنامه می‌گذارد و هنرپیشه‌ها هم انتخابی می‌کنند مدل مورد نظرشان را. و لباس برایشان فرستاده می‌شود.
این لباس‌ها مجانی برای بازیگران طراحی می‌شوند و دست‌شان می‌ماند؟
بیشتر مجانی فرستاده می‌شود؛ چون آنها لباس را پس می‌دهند و فقط برای آن روز استفاده می‌کنند.
چرا نگه نمی‌دارند؟
به خاطر این‌که هر روز از چندین طراح مختلف جنس می‌گیرند، یک بار می‌پوشند، عکس می‌گیرند، و نمی‌خواهند کسی ببیند که او این لباس را دوبار پوشیده.
فکر می‌کنم در ذهن خیلی از ما این سؤال هست: وقتی شبکه‌های مد یا مجله‌های مد را نگاه می‌کنی، به این فکر می‌کنی که مانکن‌ها چطور زندگی می‌کنند؟ مثلا باید ورزش بکنند؟ می‌توانند همه چیز بخورند؟ می‌توانند چیپس یا شکلات و شیرینی بخورند؟
بدن بیشتر مانکن‌ها طوری است که هر چی بخورند یا نخورند، همان شکلی می‌مانند. به خاطر این‌که متابولیسم بدن‌شان حالت خاصی دارد و اگر مثلا ده ‌تا شیرینی بزرگ در روز بخورند، هیچ اتفاقی برایشان نمی‌افتد و چاق نمی‌شوند. اما بعضی از مانکن‌ها همیشه رژیم غذایی دارند و می‌ترسند چاق بشوند. اینها یا استعداد چاقی دارند یا فقط می‌ترسند تناسب اندام را از دست بدهند. اما این برای طراحان مد مشخص هست. آنهایی که خیلی لاغر هستند، لباس در تن‌شان چندان زیبا و شکیل نمی‌شود؛ منظورم آنهایی‌ست که می‌توانی استخوان‌هایشان را هم ببینی.

چه وزن یا سایزی برای طراحان مد معمول و مناسب است؟
سایز ۴ که در اروپا می‌شود ۳۶.
این برای دخترهاست. برای پسرها چی؟
سایز متناسب مردان را نمی‌دانم. چون دوست دارم روی همین کاری که می‌کنم تمرکز کنم و روی زنان کار کنم. شاید در زمانی دیگر سراغ طراحی لباس مردان هم بروم.

هیچ‌وقت خواسته‌ای لباس‌هایی را که برای آدم‌های معروف طراحی می‌کنی، برای خودت نگه داری و دلت نخواهد بدهی؟
وقتی برای کسی لباسی می‌دوزم یا طراحی می‌کنم، برای خودم هم از آن کنار می‌گذارم. تا امروز همه‌ی لباس‌هایی را که برای دیگران کار کرده‌ام، خودم هم دارم.

خیلی‌ها دوست دارند از لباس‌های تو بخرند ولی توانش را ندارند ۵۰۰ دلار برای یک شلوار بدهند.
می‌دانم. اما مسأله این است که خیلی وقت‌ها پارچه از اروپا می‌آید و بسیار گران است؛ مثلا گاهی فقط زیپ‌اش ازطلای واقعی‌ست. گران بودن لباس‌های مارک‌دار به‌خاطر یک سری دلایل خاص است.

تو با کدام مارک بزرگ رقابت می‌کنی؟
رقیبی نمی‌شناسم. من چهار سال است که کارم را شروع کرده‌ام و مسلما نمی‌توانم با مثلا با گوچی، که هشتاد سال کار کرده، رقابت داشته باشم. راستش را بخواهید به شکلی لباس‌ها را طراحی می‌کنم که شکل کار کسی دیگری نیست و نمی‌توانم بگویم رقیبم کیست.

بهناز صراف پور با طرح ها و ایده های جدیدش، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است
واشنگتن – هنگامی که بهناز صراف پور، طراح لباس ایرانی تبار در سال 2001 طراحی و تولید مستقل لباس های خود را شروع نمود، بسیاری از دست اندرکاران این صنعت پیش بینی نمودند که طراحی ها و لباس های سطح بالا و خاص او و هم چنین لباس های رسمی طراحی شده توسط صراف پور، به سرعت مورد توجه و علاقه مردم قرار گرفته و فروش بالایی پیدا نماید. اکنون پس از شش سال، صراف پور تبدیل به یکی از موفق ترین چهره های دنیای مد شده است؛ طراحی های او دارای زمینه هایی روشن و براق در کنار سلیقه و سبک خاص و متمایز صراف پور در استفاده از تور و روبان می باشند.

صراف پور که متولد تهران می باشد، در سیزده سالگی به همراه خانواده اش ایران را ترک نموده و ابتدا به انگلستان و سپس به فیلادلفیا مهاجرت نموده است. او در مصاحبه ای که به تازگی با یو. اس.اینفو از طریق پست الکترونيکی (ای-ميل) انجام داده است، گفت که او در دوران کودکی و نوجوانی اش به تمامی چیزهایی که دارای خلاقیت و نوآوری بصری بوده اند، علاقمند بوده است. صراف پور در این مصاحبه گفت: "مادر من دانشجوی رشته هنر بود و کارهای او اولین مشوق و عامل تاثیرگذار در من به شمار می رود.

صراف پور در دانشکده معتبر طراحی پارسونز ثبت نام نمود و موفق شد که پیش از پایان تحصیلاتش، به عنوان کارآموز در خانه مد آن کلاین مشغول به کار شود. این دوران کارآموزی، موجب کسب تجربیاتی عملی در صنعت طراحی و مد و هم چنین شکوفایی و صیقل خوردن استعدادهای طراحی او شد. در طی همین دوران، صراف پور با طراحان لباس معتبر و با استعدادی مانند نارسیسو رودریگوئز ، لوییس دل اولایو و ریچارد تیلور نیزهمکاری نمود. به زودی ايزاک ميزراحی ، متوجه استعدادها و قابلیت های صراف پور شده و او را استخدام نمود و به صراف پور کمک نمود تا به صورتی حرفه ای به طراحی لباس بپردازد. صراف پور از میزراحی به عنوان استاد و راهنمای خود نام می برد.

سپس صراف پور به عنوان طراح لباس مجموعه بارنیز در نیویورک – نام رسمی یکی از برجسته ترین و ممتازترین فروشگاه های بزرگ منهتن – مشغول به کار شد. طراحی های او در این مجموعه مورد استقبال چشمگیر دنیای مد و لباس قرار گرفت و آنا وینتور ، ادیتر ارشد مجله وگ نیز تبدیل به یکی از جدی ترین حامیان و طرفداران کارهای صراف پور شد. صراف پور در سال 2001، طراحی ها و لباس های خود را با نام خود وارد بازار نمود و بدین ترتیب موقعیت خود را به عنوان یکی از تازه واردان به این صنعت مستحکم نمود.

صراف پور علاوه بر لباس هایی که با نام خود طراحی و تولید می نماید و جزو گران ترین محصولات در بازار لباس به شمار می روند، به تازگی خط تولید جدیدی را برای همکاری با تارگت – فروشگاه های زنجیره ای عظیمی که لباس های ارزان قیمت می فروشند – به راه انداخته است. پس از آن که میزراحی، دوست قدیمی صراف پور در سال 2006، همکاری با فروشگاههای تارگت را آغاز نمود، صراف پور نیز به تبعیت از او تصمیم گرفت تا دست به تولید لباس هایی ارزان قیمت با سبک طراحی خاص خود بزند. صراف پور چهارمین طراح لباسی می باشد که توسط فروشگاه های تارگت برای همکاری با برنامه "فروش بین المللی" لباس های زنانه این فروشگاه های زنجیره ای انتخاب شده است.

اکنون و در نتیجه همکاری با تارگت، طراحی ها و لباس های صراف پور دیگر صرفاً خاص بازارهای ممتاز و برجسته لباس نمی باشند. حتی گفته می شود که شهرت و معروفیت رو به رشد صراف پور، مورد تحسین و تشویق زنان هموطن او در ایران نیز قرار گرفته است. در نوامبر سال 2006، یک زن ایرانی که به ایالات متحده آمریکا سفر نموده بود، از تصویر صراف پور در یکی از فروشگاه های تارگت عکس گرفت و سپس این عکس را با عنوان "من بهناز را دوست دارم" در تارنمای Iranian.com که تارنمایی در مورد مسایل فرهنگی و سیاسی ایران می باشد، قرار داد. این تارنما هم چنین در دهم نوامبر 2006، صراف پور را به عنوان "ایرانی برگزیده روز" انتخاب نمود.

صراف پور در پاسخ به سوالی در مورد علاقه و وابستگی هایش به ایران، گفت که او هنوز به زبان فارسی – گرچه نه چندان روان و سلیس – صحبت می نماید. صراف پور افزود که او در سال 2006 و برای تعطیلات به ایران سفر نموده است و از بسیاری از اماکن تاریخی ایران بازدید نموده است.
این طراح لباس اظهار داشت که وقایع و رویدادهای فرهنگی و تاریخی همواره تاثیر مستقیمی بر او داشته اند. به عنوان مثال، لباس های فصل پاییز 2007 او تا حدی متاثر از فیلم کملوت محصول سال 1967 که در آن هنرپیشه ها لباس های قرون وسطایی بر تن دارند، می باشد. صراف پور با دوباره طراحی نمودن لباس های طرح قرون وسطی با پارچه و بافت های جدید و برش های خطی شکل، تلاش نموده است تا حال و هوای عاشقانه آن دوران را با توجه به نیازها و سلیقه زنان دوران معاصر بازآفرینی نماید.
با این که صراف پور می گوید که از پیشینه و میراث خاورمیانه ای خود در طراحی لباس هایش استفاده نمی نماید، اما در مجموعه لباس های تعطیلات زمستانی او برای تارگت در سال 2006، یک جلیقه بافته شده از پشم گوسفند ایرانی به چشم می خورد.
گرچه موفقیت های صراف پور موجب ایجاد فرصت ها و موقعیت های زیادی در زندگی او شده است، اما او تاکید می نماید که اصول و شیوه اساسی زندگی او تغییر چندانی ننموده است. او گفت: "تنها تغییر محسوس این است که هنگامی که شما معروف شوید و مردم نام شما را بشناسند، تمایل بیشتری برای همکاری و مشارکت در پروژه های جدید با شما خواهند داشت."
اکنون بسیاری از زنان برجسته ومشهور و هنرپیشگانی مانند کیت بلانشت ، مندی مور ، سلما بلیر و کول سوینی از خریداران لباس های صراف پور می باشند. صراف پور قصد دارد تا در زمینه تولید سایر لوازم و وسایل زنانه گران قیمت نیز فعالیت نماید، گرچه طراحی و تولید لباس به عنوان زمینه اصلی فعالیت های شرکت او باقی خواهد ماند.
او گفت: "من همواره در فکر استفاده از فرصت ها و توسعه و گسترش فعالیت هایم می باشم. من عاشق طراحی و تولید محصولات زنانه هستم و امیدوارم که بتوانم در زمینه تولید محصولات زیبایی و سایر لوازم زنانه مانند کیف و کفش نیز موفق باشم."

پرادا
پرادا یک خانه ی مد معروف ایتالیایی ست که در اصل بنام برادران پرادا شناخته شده ،و در سال ۱۹۱۳ توسط ماریو پرادا بنا شده است.
در سال ۱۹۷۸ نوه ی ماریو بنام موچا پرادا(Miuccia Prada)این کمپانی را به ارث برد و آن را به یکی از گرانقیمت ترین و معروف ترین مارکهای دنیا مبدل کرد.
موچا این موفقیت را مدیون شناخت بالایی که از مواد اولیه و کاربرد آنها دارد،میباشد.
اولین آثار وی کیفهای ساده ی براقی بودند که از پارچه های نایلونی که از آن چترنجات ساخته میشود تهیه شده بودند،اما همین انتخاب ساده سکوی پرتاب وی گشت و بدنبال استقبال فراوان از کارهای او؛اولین نمایش مد را در سال۱۹۸۹ برگزار کرد.
امروز پرادا نه تنها یک مارک شناخته شده برای کیف و کفش است بلکه لباسها،عطر،لوازم تحریر،وسایل تزئینی،موبایل و بسیاری از وسایل ساخت این کمپانی نیز علاقمندان خود را در سراسر دنیا راضی نگه میدارد.
ساخت فیلم هالیوودی( شیطان پرادا میپوشد) نیزبه محبوبیت بیش از پیش آن می افزاید.

افسانه ريحاني فرد» يكي از طراحاني است كه سعي كرده در كارهاي خود مؤلفه‌هاي ايراني و اسلامي را به كارگيرد، در حالي كه بازار پوشاك ما متأثر از طرح‌ها و مدهاي غيرايراني است.
گفت‌‌وگو با اين طراح كه تا به حال نمايشگاه‌هايي در خارج از كشور داشته و مدعي ايراني كردن مدل‌هايي از لباس است فرصتي است تا بتوان اين عرصه را بهتر شناخت. ريحاني‌فرد معتقد است علاوه بر طرح خوب و با هويت بايد تدارك كافي نظير پوشش‌هاي تصويري- رسانه‌اي و برنامه‌هاي نمايش لباس مناسب اجرا شود تا يك طرح خوب قابليت تبديل شدن به مد را بيابد.
بحث بر سر لباس و طراحي آن در ايران ما چنان داغ شده كه حتي در قالب يك طرح در مجلس هم مطرح شده است. نكته ظريف اين بحث را هم بايد در اين موضوع جست‌وجو كنيم كه آيا مي‌توان لباس و مد ايراني طراحي و عرضه كنيم يا نه؟ به عبارت ديگر آيا مي‌توان با به ‌كارگيري مؤلفه‌هاي روز در كار لباس را با هويت ايراني تلفيق كنيم يا نه؟
-هدف من هم در سال‌هايي كه كار طراحي لباس كرده‌ام همين بوده است. درواقع سعي كرده‌ام طرح ايراني را به نوعي مدرن كنم. البته بايد تأكيد كنم كه ويژگي پوشيده بودن مانع از زيبايي لباس نمي‌شود و حتي مي‌تواند مطابق با معيارهاي روز دنيا باشد.
آيا استفاده از طرح‌هايي مثل طرح ترمه‌ و به كارگيري شكل «بته جقه» در پارچه مي‌تواند به هويت‌بخشي لباس‌هايمان كمك كند يا بايد موضوع را به گونه‌اي ديگر ديد؟
-طرح ترمه در كشورهاي اروپايي نظير ايتاليا هم وجود دارد و از آن استفاده مي‌كنند. اين اتفاق مربوط به سال‌ها و قرن‌هاكار است و الزاماً ايراني نيست. گرچه اين طرح سنت‌هاي ما را يادآوري مي‌كند مثل آنچه در بقچه مادربزرگ‌ها بود ولي نمي‌توان گفت كه اين مؤلفه‌اي براي ايراني كردن مد و لباس است. البته اندكي لباس را سنتي و بومي مي‌كند.
با اين وصف چه مؤلفه‌هايي براي ايراني شدن لباس و هويت بخشي به آن مطرح است كه بايد به آنها توجه كنيم؟
-نسخه مشخصي نمي‌توان پيچيد. البته بگذاريد به يك نكته‌ اشاره كنم. تنها تفاوتي كه كشور ما با ساير نقاط جهان دارد اين است كه به دليل وجود قوانين و مقررات موجود در كشور لباس‌ها به نوعي به لباس فرم درآمده است. بايد اين نكته را چه در طراحي و چه در مد رعايت كنيم. بسياري از لبا‌س‌ها مناسب پوشش اسلامي است ولي اين به قوانين ساير نقاط جهان مربوط نمي‌شود.
در مورد ايراني شدن و هويت بخشي به لباس و مد به سادگي نمي‌توان گفت يكسري ويژگي‌ها هست كه بياييم و آنها را به كاربگيريم بعد مي‌شود يك لباس با هويت ايراني توليد كرد. مثلاً آيا مي‌توان لباس عشاير قشقايي را به‌واسطه داشتن نشانه‌هاي ايراني به بازار عرضه كرد؟ مسلماً نمي‌شود چون هم حجمي از پارچه را مي‌طلبد كه مقرون به صرفه نيست و بعد تصور كنيد زني با دامن قشقايي بخواهد سوار تاكسي شود يا سر كار برود.
به هر حال ما يك پيشينه‌اي داشته‌ايم و با لباس و خياطي و اين چيزها هم غريبه نبوده‌ايم. بنابراين به نظر مي‌رسد بتوان با تغييراتي در اين نوع پوشش آنها را براي استفاده امروز آماده كرد. همان‌طور كه خودتان گفتيد مثل مدرن كردن طرح‌هاي ايراني براي نياز امروز.
-بله اما لباس‌هايي كه امروز براي استفاده عرف شده مربوط به جاي خاصي نيست. هر 15 تا 20 سال يك بار يك نوع از پوشش و لباس «مد» مي‌شود.
ببينيد منظور من هم همين است. اينكه چرا ما نمي‌توانيم با استفاده از نشانه‌هاي فرهنگي خود در طراحي پارچه و لباس مدلي را ارائه كنيم كه بازار آن را بطلبد و بعد عرف پوشش شده و بگويند حالا اين مد است؟
-نه اين‌گونه نيست. مد نه اختراع مي‌شود و نه كشف. در يك دوره زماني تكرار مي‌شود داغ مي‌شود و به نياز روز تبديل مي‌شود، سپس دوباره جايگزيني براي آن عرضه مي‌شود.
اين تغيير و ايجاد ويژگي‌هاي جديد در آنچه سالها قبل مد بوده را چه كسي اعمال مي‌كند. به هر حال كساني هستند مثل شما كه طراحند و تخصص اين كار را دارند آنها مي‌توانند چنين تغييراتي را به بازار عرضه و تحميل كنند. آنها چه كساني هستند كه كانال‌هاي ماهواره‌اي به كارشان توجه دارندو اين‌گونه كانون توجه مي‌شوند!
-اينكه چه كساني مي‌آيند مد را دوباره به روز درمي‌آورند به همين سادگي قابل بيان نيست ولي كشورهايي نظير ايتاليا، فرانسه و آمريكا ابرقدرت‌هاي مد را دارند. طراحان در آنجا اين عرصه را به صنعتي برجسته و پولساز تبديل كرده‌اند. آنجا مد را خلق مي‌كنند و ديگران مي‌آيند و از اين طرح‌هاي اصلي تبعيت مي‌كنند. طراحان بزرگ براي پوشاك مردانه، زنانه و اسپورت اين كار را انجام مي‌دهند.
مي‌‌گوييد مد را در اين كشورها ابرقدرت‌هاي مد خلق مي‌كنند. با اين حساب ما فقط خريدار و استفاده‌كننده اين مدها هستيم در حالي كه اگر مد را بشود خلق كرد ما هم مي‌توانيم به تناسب هويت و فرهنگمان مد خلق كنيم و عرضه كنيم؟
-بله ما هم مي‌توانيم، ولي نيازمند حمايت‌هاي بزرگي هستيم. ويترين‌هاي بزرگ، مانكن‌هاي بزرگ، «شوروم»‌هاي بزرگ مي‌خواهيم. يك نمونه قابل لمس در اين حمايت‌ها برنامه‌هايي چون جشن‌هاي بزرگ است مثل (ردكارپت). مثلاً در جشن‌هاي بزرگ كه رسانه‌ها آن را پوشش تصويري مي‌دهند هنرپيشه‌هاي بزرگ و معروف با لباس‌هاي طراحي شده و مخصوص شركت مي‌كنند كه اين بزرگترين تبليغ براي يك مد جديد است.
پس ما هم مي‌توانيم طرح‌هاي خود را با چنين شيوه‌هايي به مردم معرفي كنيم و مردم هم علاقه‌مند هستند ببينند اشخاص معروفي چون هنرمندان سينما و تلويزيون و يا فوتباليست‌ها چه لباسي مي‌پوشند. ما هم از اين برنامه‌ها كم نداريم. مثلاً مدتي قبل نمايشگاه مطبوعات بود.

برخي هنرپيشه‌ها و تعدادي از فوتباليست‌ها براي مصاحبه يا حضور در غرفه‌ها آمده بودند. مردم آنها را دوره كرده و به نوعي آنها را مورد توجه قرار مي‌دادند اما نوع پوشش آنها با ايراني بودن و آنچه هويت ملي است تفاوت و فاصله بسيار داشت، در حالي كه مي‌شد آنها لباس ملي و با هويت ايراني به تن كنند ، اين ظرافت كار شما متخصصان اين حوزه را مي‌طلبد.
-ما فكر مي‌كنيم به همه كار وارد هستيم و به جزئياتش مشرف، ولي در عمل مي‌بينيم دانش كافي نداريم. اين كار يك طراح لباس است و من طراح لباس مي‌توانم بگويم چه لباسي با چه شرايط و ويژگي‌هايي به تن يك فرد مي‌آيد و خوش‌نماست.
اين قشرهايي كه من از آنها اسم بردم پول كمي هم براي لباس‌هايشان نمي‌پردازند.
- بله. آنها لباس گران و مارك‌دار مي‌خرند، مي‌پوشند ولي خودشان انتخاب مي‌كنند. در صورتي كه اگر از مشورت طراحان لباس استفاده كنند آن وقت مي‌شود از اين موقعيت براي معرفي لباس‌ها و طرح‌‌هاي جديد استفاده كرد.
شما اشاره كرديد كه تا به حال توانسته‌ايد در برخي كشورهاي اروپايي نمايشگاه لباس اسلامي ايراني برپا كنيد. بنابراين اگر رايزني‌هايي با تلويزيون و رسانه‌هايي از اين دست مي‌كرديد مي‌شد به نوعي حمايت اين رسانه‌هاي تصويري را به دست آوريد؟
-بله. حتي اگر موقع سريال ساختن اين سياست باشد كه با استفاده از تخصص طراحان لباس، مدل‌هايي ارائه شود كه هويت ايراني و اسلامي ما را نمايان كند باز هم مي‌توانيم بر اين بازار و مشخصه‌هايش تأثير بگذاريم. نكته ديگر«مد» خياباني است و مردم چون آن را مي‌بينند از آن تبعيت مي‌كنند. بنابراين به صرف به‌كارگيري يك راه نمي‌توان اميدوار به توفيق يافتن يك مد شد.
بالاخره با اين اوصاف چگونه يك توليد ايراني مي‌تواند نظير مارك‌هاي معروف و .... خارجي مشتري پيدا كرده و در عرصه رقابت مد جلب توجه كند؟
-خب، ببينيد مارك‌هاي معروف و مشهور، طراحان بزرگ و معروفي دارند كه حتي در مواردي به تشبيه، لقب امپراطور مي‌گيرند. براي اين كار تركيبي از طراح و توليدكننده و عوامل پشتيباني ديگر لازم است.

دلچه و گابانا D&g

دلچه و گابانا (یا به اختصار D&G) یکی از معروف‌ترین نام‌ها در جهان فشن است که بعضا در سایر حوزه‌ها هم به چشم می خورد. این نام در حقیقت نام یکی از سالن های مشهور و سطح بالای فشن است که دومنیکو دلچه و استفانو گابانا آن را تاسیس کرده اند. شرکت دلچه و گابانا در نزدیکی میلان واقع شده است.نشانه های مشخصه تجاری دلچه و گابانا، لباس زیر به عنوان لباس رو، کت شلوارهای راه راه باریک گنگستری، کتهایی که به شکلی اغراق آمیز طرح دار و تزئین شده است، و رنگ سیاه می باشد.دومنیکو دلچه و استفانو گابانا برای طراحی لباس در صنعت هالیوود بسیار مشهور هستند. آنها لباس هایی را برای مدونا، ژیسل بوندچن، مونیکا بلوچی، ایزابل روسلینی، کایلی مینوگ، نیکول کیدمن، دمی مور و بسیاری از افراد مشهور دیگر طراحی کرده اند.دلچه و گابانا اساسا برای خلق مدلهای زنانه کاملا ساده و بینهایت جذاب و فریبنده خود معروف هستند. به آنها لقب«جورج و گیلبرت فشن ایتالیا» را داده اند.دلچه و گابانا بسیاری از اوقات از فیلم های معتبر ایتالیایی برای طراحی مجموعه های خود الهام می گیرند. دومینکو دلچه گفت: « ما مجموعه خود را مانند یک فیلم طراحی می کنیم. ما به یک داستان فکر می کنیم و سپس لباس ها را متناسب با آن طراحی می کنیم.»دلچه و گابانا ادعا می کنند که بیشتر به خلق بهترین و مناسبترین مدل توجه می کنند، تا اینکه فقط به گرایشات و سبک فصلی توجه کنند.دلچه و گابانا دو برند اصلی دارد:Dolce&Gabbana: که به کالاهای لوکس و گرانقیمت اختصاص دارد و رسمی تر و دائمی تر است و بیشتر پاسخ گوی گرایشات طولانی مدت است تا تغییرات فصلی.این برند، لباس شنا، لباس زیر، عینک آفتابی، عطر و کیف نیز عرضه می کند.D&G: برند غیر رسمی تر این دونفر است و سعی می کند به جای دنبال کردن گرایشات فصل، آنها را ایجاد کند. این برند جوان پسندتر و پر زرق وبرق تر است. این برند هم علاوه بر لباس، لباس شنا، لباس زیر، عینک آفتابی، عطر، جواهرات و ساعت نیز تولید می کند

فندی کارل لگر فلد
طراح لباس فندی کارل لگرفلد می باشد که او در سال 1963 برای تیزینی، یك سالن رومی طراحی زنانه سطح بالا كه در همان سال توسط فردی به نام ایوان ریچاردز تاسیس شده بود، مشغول طراحی شد. او در ابتدا به عنوان طراح لباس زنانه سطح بالا، كار خود را آغاز كرد و سپس آن را به مجموعه آماده- پوشیدن گسترش داد؛ این مدل ها مارك « تیزینی،رم - ساخته شده در انگلستان» را بر روی خود داشت .
لگرفلد و ریچاردز، نخستین مجموعه خود را در سال 1963، با كمك یكدیگر طرح ریزی كردند. لگرفلد تا سال 1969 برای این شركت طراحی كرد. الیزابت تیلور یكی از طرفداران این مارك تجاری بود. زمانی كه لگرفلد برای این شعبه طراحی می كرد، افرادی از قبیل جینا لولوبریجیدا و دوریس دوك مشتری آن بودند. در سال 1969، گای دوویر جانشین او در این شركت شد.
در سال 1964، او به طور مستقل برای شركت كلوهه در پاریس، مشغول طراحی شد؛ كه بعدها به یكی از مهمترین شغل های او تبدیل شد. در ابتدا او تنها بخش های كمی از مجموعه كلوهه را آماده می كرد، اما به تدریج تمامی مجموعه را طراحی می كرد.
به هر حال، نام لگرفلد در دهه 70 تا حد زیادی با سالن كلوهه مرتبط بود. در آنجا به او اختیار تام داده شده بود تا مجموعه های آماده- پوشیدن زنانه عالی را تولید كند.
لگرفلد در سال 1970، در حالی كه هنوز در كلوهه باقی مانده بود؛ به طراحی برای سالن رومی طراحی زنانه سطح بالا به نام كوریل مشغول شد. این یك همكاری مختصر بود. در اولین مجموعه او برای این سالن، تمام مانكن ها، كلاه گیس های بلوند كوتاه مشابهی به سر داشتند. او همچنین شلوارك های مخملی مشكی را به نمایش گذاشت كه در زیر یك شنل مخمل بلند مشكی پوشیده شده بود.
مجموعه بهار 1973 او برای سالن كلوهه، در اكتبر 1972 به نمایش گذاشته شد. او ژاكت ها و بلوزهای كوتاه زنانه گشاد و پیراهن های ابریشمی با طرح های چاپی را به نمایش گذاشت. او نوعی دامن را طراحی كرد و آن را دامن شگفتی آور نامید؛ این دامن ابریشمی پلیسه دار كه طول آن تا قوزك پا بود، به قدری شل و گشاد بود كه این حقیقت را مخفی می كرد كه آن در اصل یك شلوار است. او در آن زمان به یك خبرنگار گفت:« به نظر می رسد كه پوشیدن این نوع دامن، یك حس و ظاهر خارق العاده را ایجاد می كند.» او هچنین مجموعه ای را طراحی كرد كه از كارمن میرندا الهام گرفته بود، و شامل پیراهن هایی با دامن بسیار كوتاه و بالاتنه دكلته و پیراهن های بلند با بالاتنه دكلته و دستمال گردن بود.
در سال 1972 او همكاری طولانی مدت خود را با فندی آغاز كرد. او طراحی خز، لباس و لوازم جانبی را برای این شركت انجام می داد.شهرت جهانی(از سال 1982 تا كنون)
لگرفلد در سال 1982 كلوهه را ترك كرد و به عنوان رئیس سالن طراحی شانل انتخاب شد. او در همان زمان، یك قرارداد طراحی با یك شركت ژاپنی بست تا مجموعه های لباس زنانه و مردانه را برای آن طراحی كند؛ یك شعبه لباس زیر زنانه در آمریكا افتتاح كرد؛ برای چارلز جوردن كفش طراحی می كرد؛ برای بالنتین پلوور تولید می كرد؛ و به عنوان مشاور فشن با ترویرا همكاری می كرد.
او طرح های افسانه ای خلق كرده است مانند پیراهن رگباری، كه آب تزئینی در سمت جلوی لباس روان بود؛ یك پیراهن- ماشین با یك شبكه محافظ رادیاتور و یك گلگیر، و انبوهی از كلاه های عجیب و غریب.
در سال 2004 تعدادی لباس برای تور Re-Invention مدونا طراحی كرد و اخیرا لباس هایی برای تور Showgirls كایلی مینوگ طراحی كرده است. طبق برخی گزارشات، او پیراهنی برای تبلیغ عطر ماریا كری طراحی خواهد كرد.
لگرفلد اخیرا با مارك تجاری فشن بین المللی سوئدی ،H&M همكاری كرده است. در دوازده نوامبر 2004، حراج،H&M عداد محدودی از لباس های مختلف زنانه و مردانه لگرفلد را به حراج گذاشت. تنها دو روز پس از عرضه كردن این حراج،H&M اعلام كرد كه تقریبا تمامی لباس ها به فروش رسیده است.
لگرفلد در دسامبر 2006، راه اندازی مجموعه جدیدی از لباس های زنانه و مردانه، تحت عنوان نام « K Karl Lagerfeld» را اعلام كرد. این مجموعه شامل تی شرت و انواع متنوع شلوار جین است.
فعالیت های جانبی


لگرفلد به فعالیت های دیگری غیر از فشن نیز علاقه مند است. به عنوان مثال او به زبان آلمانی، انگلیسی، فرانسه و ایتالیایی مسلط است و تمایل دارد كه زبان اسپانیایی را نیز فرا بگیرد؛ به اشیای باستانی علاقه دارد و عكاسی نیز انجام می دهد. از نمونه عكس های او می توان مجموعه عكس دیوید میلر، طراح آفریقای جنوبی، و عكس ماریا كری برای جلد مجله وگو در سال 2005 را نام برد.
كاهش وزن : لگرفلد همچنین به خاطر تغییر شكل چشمگیر و قابل توجه بدن خود معروف است. او در طول سیزده ماه، توانست 42 كیلو كاهش وزن داشته باشد. او گفت:« من ناگهان تصمیم گرفتم تا به شكل متفاوتی لباس بپوشم و لباس های طراحی شده توسط هدی اسلیمن را بپوشم. اما این سبك ها برای پسرهای بسیار لاغر طراحی شده بود، نه مردی به سن و سال من. بنابراین لازم بود تا من وزن خود را حداقل 40 كیلو كم كنم. این كار دقیقا سیزده ماه طول كشید.»

السا (Schiaparelli) این طراح ایتالیایی در دنیا به دلیل اثرهای تخیلی خودش در زمینه هنر و طراحی مشهور شد او با تخیل و اراده قوی که در این زمینه داشت قادر به خلق آثاری بسیار شگفت انگیز در این زمینه بود و از خود اثرات جاودانه ای به یادگار گذاشت. البته مورد دیگری که باعث شهرتش شد استفاده بسیار به جا از سایه روشن هایی با رنگ صورتی در طرح های لباسش بود به این صورت که او بسیار دقیق از این سایه روشن ها استفاده می کرد بطوری که هر بیننده ای را به خود جذب می کرد که او چگونه توانسته این هماهنگی را در این رنگ ها خلق کند.او در سال 1890 میلادی در خانواده ای روشنفکر متولد شد مادرش جزو طبقه اشراف جامعه و پدری بسیار خوشفکر و خلاق داشت. او در نوجوانی به شورش علیه طبقه بالای جامعه دست زد و مخالفت خود را با سرمایه داری اعلام کرد در این زمان بود که او یک کتاب شعر نیز به چاپ رساند او با این کار نام خود در زمینه هنر نیز مطرح کرد. این کتاب باعث برافروختن خشم خانواده او شد به همین خاطر او را برای تنبیه شدن به صومعه فرستادند تا از دنیای خارجی دور باشد و نیز ادب شود. این حرکت پدر و مادر او باعث شد تا او اعتصاب غذا کند و عکس العمل نشان دهد او در اوایل بیست سالگی به لندن گریخت تا زندگی مستقلی را آغاز کند و دور از چشم پدر و مادر و نظارت سنگنین آنها به کارهای هنری خود و همچنین مبارزاتش ادامه دهد. بعد از آن نیز به نیویورک رفت و با گروه از جوانان هنرمند مثل خودش آشنا شد و با آنها تشکیل یک گروه هنری را داد و در کنار آنها مشغول خلق آثاری جدید شد.در سالهای 1927 تا 1940 طرح های هنری لباس او در پاریس بسیار مشهور شد و همچنین توانست نام طرح های خود را زنده نگه دارد مردم پاریس علاقه زیادی به طرح لباس های غیر عادی او از خود نشان دادن او با دیدن این علاقه سعی کرد امضاء خود را در هر یک از تولیدات خودش طراحی کند این کار را برای جاودانگی آنها انجام داد، بطور کلی طراحی های او تضاد کاملی با طرح های معروف زمان خود داشت و در مسیری دیگر حرکت کرد و خود را به طرح های مرسوم در آن زمان مقید نساخت. در آن زمان او خانه مد خود در شهر پاریس افتتاح کرد و باعث شد که تعداد زیادی از مردم را برای دیدن طرح های غیر معقول خود به آنجا بکشند .او خانه مد خود را در سال 1946 بست و دیگر تصمیم به ادامه فعالیت خود نداشت اما یکی از دستیارهای او با توجه به تجربه ای که در کنار اوبه دست آورده بود این کار را ادامه داد و باعث شد تا به امروز این نام برای همگان زنده بماند.